به اندازه ی چتری بود

که به تعداد تمام قطره ها

بین من و تو

فاصله انداخته بود

سایه می سازد

برای تنهایی پاییز

دیگر حادثه ای تکرار نمی شود

برگ که می ریزد

تمام درخت عاشق می شود

نگاهش را

به باد

       داد

باد

      برد

نگاه ...

شاخه ها پر می شوند

                   از نگاه سبز تو

هر دانه بهار را بردارم

یک پاییز به رفتنت نزدیکتر می شوم

حادثه ی چند دیوار پیش

از خیابان ِ بودنت را

بر روزهای زردم نوشته بودم

اما باد آنها را

                 ورق زد

زرد شد

عبور حرفهای بی مفهوم...

صفحه ی همیشگی

روسری ِ گم شده

مادر ِ فراری

              امروز یافت شد

سلام ، من اعتیاد را طلاق گرفتم

حال همه شان خوب است

مهرشان آزاد...

امروز زنی از درون یک مرد بیرون آمد

ذره هایش می لرزید

زدنش

نفسش جا آمد

روزنامه پاره شد...

صدای تو

کمی باران

هوای تو

دیگر انگار بدنت سرد است

کوچه های پرسه ی هوای تو را دارم

                                      خالی

درختهای تکیه

                                     بریده

صداهای با من بمان

                                   ساکت

راههای پیچ در پیچ ِ بی سر و صدای ِ یک طرفه

                                   پر از من

و دیوارهای ِ آجری ِ همرنگ ِ پاییز

بدل از دل

                                   شکسته

که گلهای قالی

با من حرف می زنند

از تمام نقشها دم می زنند

انگار این روزها

دیگر نقوش تکراری ندارند

گلهای قالی کمی شیطان شده اند

به افکارم تلنگر می زنند

احتمالا جایشان تنگ است

عصیان کرده اند

می خواهند برجسته تر از قبل شوند

دوست دارند کمی ابریشمی باشند

تا به دیروز که قانع بودند

تکراری بودند و بس

نکند جا پای اسیری

رویشان سنگین شده

چه بگویم

انگار چند روزی است

خیره به قالی مانده ام!

دستم را

به شانه هایت زدم

همان لحظه که می تکاندیشان

و سقوط کردم

از

دهانت

همان لحظه که بلند به آن خندیدی...